Αρχικη APOLITIC Κράτος, Κλειστόν.

Κράτος, Κλειστόν.

Απο Θοδωρής Φλου

   Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας τόπος στον πλανήτη που λεγόταν Ελλάδα. Σε κείνο τον τόπο βασίλευε μια ολιγαρχία που κάθε μέρα που ξυπνούσες δεν ήξερες τι θα έχει αλλάξει. Ο φαινόμενος αφέντης πάντα με χιούμορ ή ο ίδιος ή αυλικοί του μας έλεγαν νέα πράγματα για να μας συνετίσουν και πόσο τραγικά είναι τα πράγματα. Είχε πέσει και μια αρρώστια και όλοι φοβόταν σχεδόν για την ζωή τους.

 Όμως ο καιρός περνούσε και όλο να υπομονή και ατομική ευθύνη όλοι ζητούσαν. Ο περισσότερος κόσμος, είπε καλά, θα το ξεπεράσουμε, έχουμε κράτος και ανθρώπους που θέλουν το καλό μας. Οι μήνες περνούσαν και πάλι κάτι νέο έβγαινε και δεν άντεχαν οι άνθρωποι. Κλεισμένοι στα σπίτια, άλλοι φοβισμένοι, Άλλοι έχασαν τις δουλειές τους , άλλοι τα έβαζαν με τους διπλανούς τους, άλλοι ζούσαν με υποστήριξη. Περπάταγες στον δρόμο και δεν γνώριζες κανέναν, ούτε τους φίλους, όλοι ζούσαν με μάσκες και τρομαγμένοι ή από την αρρώστα ή από την τιμωρία των αυλικών. Ένα συνονθύλευμα καθημερινών αλλαγών είχε τρελάνει τους πολίτες.

 Οι άστεγοι που δεν είχαν σπίτι τιμωρούνταν γιατί ζούσαν, οι φτωχοί το ίδιο, οι άνεργοι δεν είχαν πλέον τα βασικά, τίποτα δεν λειτουργούσε μόνο η αστυνόμευση.

Στο μέρος που μαζεύονταν όλοι οι αυλικοί λέγανε και λέγανε, ο κόσμος άκουγε και άκουγε. Πως όμως να κοροϊδέψεις πολύ κόσμο για πολύ καιρό; Αυτό όμως το κατάφερναν με πολλούς τρόπους και πάντα έστρεφαν το πρόβλημα αλλού, έπειθαν τον κόσμο να κάνει υπομονή γιατί το πρόβλημα ήταν σε όλο τον κόσμο.

 Όμως οι φωστήρες του αφέντη δεν έκανα τίποτα άλλο από το να μαλώνουν τον κόσμο και όποιον είχε άλλη άποψη τον έβγαζαν τρελό, δεν τον φυλάκιζαν , τον βγάζανε με τακτ από τη μάζα. Μετά από ένα χρόνο το ίδιο πράγμα μεγάλωσε τον φόβο των πολιτών για την ζωή και την υγεία του, αλλά για άλλους λόγους.

 Ο  κόσμος πίσω από μια ηλεκτρονική φυλακή έγινε επαναστάτης, είχε μάθει όλους τους τηλεφωστήρες και είχε γίνει σοφός σε όλα τα θέματα, δηλαδή παράλυση του μυαλού. Τα παιδιά έχασαν την παιδικότητά τους, οι άνθρωποι τις περιουσίες τους, τις μικρές, και προσπαθούσαν να ζήσουν ψεύτικες ηδονές και χαρές εικονικές.

Φυσικά ποτέ οι αυλικοί δεν είχαν λάθος, μα ο κόσμος άρχισε να απορεί, πως θα ζήσω; Πώς θα γίνει η ζωή ποιο ανθρώπινη; Απαντήσεις; Υπομονή και ατομική ευθύνη. ΤΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ ΚΡΥΦΤΥΚΑΝ. Μόνο ότι επέβαλαν οι αυλικοί μπορούσες να ακούσεις και να δεις με τα μάτια της ψυχής σου, μία παράνοια. Όλοι ζούσαν φυλακισμένοι και σιωπηλοί, πίσω από την ηλεκτρονική φυλακή και στο σπίτι και η τρέλα μεγάλωνε. Γιορτές δεν υπήρχαν πόλις χωριά νεκρά, μόνο κανένα αδέσποτο γύριζε και κανένας τρελός, νεκροχώρα δηλαδή. Φώς μπροστά δεν έβλεπε πια κανείς παρά τα όσα λέγανε οι αυλικοί που ζούσαν σε άλλο κόσμο, εκείνοι δεν άλλαξαν την ζωή τους, μόνο πλούτιζαν περισσότερο. Πάντα ένα νέο γεγονός μικρό η μεγάλο έβλεπε ο λαός την αποτυχία της αυλής μα δεν μίλαγε. Όταν δεν τολμούσαν οι άνθρωποι να διαμαρτυρηθούν; Τότε ερχόταν η τιμωρία από πάνοπλους βάναυσους ανθρώπους με στολές και όπλα απέναντι στους άοπλους απελπισμένους πολίτες, με ατομική ευθύνη λέγανε μόνο μπορούμε να σωθούμε και το ξύλο είναι για το καλό τους. Τότε σε μια διαμαρτυρία μία κυρία κράταγε ένα όπλο, ήταν δύο τριαντάφυλλα και εκείνοι πολύ απλά έκαναν το καθήκον τους… την σταμάτησαν με ένα χτύπημα του πάνοπλου φρουρού για το καλό του λαού. Τότε θυμήθηκα ένα τραγούδι 24 χρόνια πίσω…. ΚΡΑΤΟΣ ΚΛΕΙΣΤΟΝ, ΑΧ Ελλάδα Ελλήνων δικαστών υπουργών ναζιστών, γιατρών και παρουσιαστών. Το μέρος αυτό λεγόταν Ελλάδα. Εδώ μια φωτογραφία από το παρόν κι ένα τραγούδι από το παρελθόν του σήμερα.

0 σχόλιο
19

You may also like

Άφησε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι το αποδέχεστε αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. Αποδέχομαι Διαβάστε περισσότερα